Sprawdź nas też tutaj

Felieton

Diggujesz? Zacznij! Oto 7 punktów, dzięki którym nigdy nie kupisz bubla

W ostateczności wszystko sprowadza się do tego, żeby nie kupować rosyjskich wydań.

Opublikowany

 

Pamiętam jak pewnego razu rozmawiałem o rapie z moimi dobrymi kumplami ze szkoły. Rozmawialiśmy akurat o którejś z płyt Rycha. Próbowałem im zasugerować, że jest ona w dużej mierze oparta o jazz, a oni w jej obronie zareagowali salwą śmiechu, jakbym porównał Peję do Pana Yapy. – Jaki kurwa jazz? A może jeszcze disco-polo? – słyszałem. W sumie czemu miałbym się dziwić? Wtedy wszyscy nie opuszczaliśmy podwórka i byliśmy tacy antyspołeczni, że samo wyjście do teatru kojarzyło się z pierwszym krokiem do zostania frajerem, z czymś zniewieściałym. Obecnie – jak sądzę – Poznaniak już nie jest ich największym idolem. Pewnie teraz słuchają Pink, Pink Floyd lub Rudimental. Zmierzam do tego, że rap prędzej czy później Cię najprawdopodobniej znudzi. Z tej sytuacji są dwa wyjścia. Pierwszym jest pójście za tłumem i bezgraniczne oddanie się nowym trendom. Drugim – sięgnięcie do źródła i eksploracja innych gatunków, z których rap od zawsze czerpał i z których pośrednio się wywodzi. Nie oszukujmy się, ale najwięcej diggerów jakich znam, zrodziło wspomniane wcześniej znudzenie rapem. Sam w czymś podobnym upatruję początków swojej fascynacji winylem. Zatem jeśli rap Cię znużył, masz zamiar wyciągnąć ze strychu stary gramofon Unitry i ruszyć na prawdziwy diggin’, o którym jedynie słyszałeś w wywiadach z ulubionymi producentami, to idealnie trafiłeś! Przygotowałem dla Ciebie kilka punktów, zawierających różne podpowiedzi czy zasady, których sam konsekwentnie przestrzegam, aby w sztuce szperania po koszach osiągnąć absolutne mistrzostwo. Gotowy?

Zanim jednak przejdę do sedna, musimy zawrzeć umowę! Jak kupowałem telefon, czytałem różne fora przez 3 tygodnie. Przed zakupem wkładki do gramofonu, na forach spędziłem 3 dni. Naturalnie tak samo może być z płytą – poczytasz 3 godziny o pożądanym albumie, podjedziesz do sklepu, zapłacisz i wyjdziesz z krążkiem w ręku. Ewentualnie zamówisz przez internet z dostawą do domu. Zapamiętaj tylko jedno – nie chcę byś przypominał uśmiechniętego gościa z reklamy Media Expert, a jednego z bohaterów okładki Endtroducing….. DJ Shadowa! I byłbym zapomniał – mowa wyłącznie o kupnie płyty w ciemno! Taka improwizacja.

1. Miejscówki
Nie oszukujmy się, ale mimo ogólnopolskiego przyzwolenia, nie możesz wejść do Biedronki lub Tesco w poszukiwaniu płyt! Empik, Media Markt lub Saturn również musisz wyeliminować z listy. Prawdziwemu diggerowi to nie przystoi. Wiem, wiem. Z jednej strony taki Marvin Gaye kusi ceną, ale wiedz, że to nic więcej jak reedycja z zeszłego roku i nawet przed swoją dziewczyną nie będziesz mógł poudawać jaki to z Ciebie nie jest koneser! Pamiętaj, że reedycje to przeważnie produkt, stworzony na potrzeby rynku, a często nawet droższy niż pierwsze wydanie, które możesz dostać za grosze (no może poza wspomnianym Marvinem). Szukaj więc tych płyt po antykwariatach, komisach i giełdach! Mam podać jakieś konkrety? Adresy? Żaden wyga nie podzieli się takimi informacjami. Zresztą w sieci pełno spisów takich miejscówek. Od czegoś trzeba zacząć. Jak już będziesz bardziej obyty, to będziesz wiedział, który sprzedawca zawyża ceny, a który kompletnie się nie zna na wartości swoich płyt. Kwestia wprawy. A jak szukasz inspiracji, włącz film Scratch, który powinieneś pamiętać z czasów, jak jeszcze byłeś hip-hopowcem.

2. Wydania
Wchłonięcie wszystkich prawideł na temat wydań może trwać dłużej niż uzbieranie wszystkich albumów Jamesa Browna. Pomyśl, że każda popularna płyta wyszła niemal we wszystkich krajach na świecie. Widziałem wenezuelskie wydania The Doors czy gambijskie Led Zeppelin. Rozmawiałem z wieloma kolekcjonerami w mojej karierze i niektórzy uważają, że hiszpańskie wydanie Songs In The Key Of Life Steviego Wondera z 1981 roku gra lepiej niż oryginalne, ale gorzej już niż japońskie z 2003, wzbogacone o dodatkowe, niepublikowane nigdy wcześniej utwory. Nie jestem audiofilem, więc kupuję tylko pierwsze wydania z kraju pochodzenia danego artysty. Choćby fabrycznie było takiej jakości, że więcej usłyszałbyś trzasków niż muzyki. Jednak tak jest prościej. Kupię reedycję, ale pod warunkiem, że oryginalne wydanie kosztuje 1000 złotych, a nie jest to Curtis Mayfielda, za którego mógłbym tyle zapłacić. W ostateczności wszystko sprowadza się do tego, żeby nie kupować rosyjskich wydań. Cyrylica jest po prostu brzydka i mówi mi mniej niż indonezyjski rap.

3. Wytwórnie
Dobra, mamy to! Wiemy już czego i gdzie szukamy, a to już 70% sukcesu. Stoję pod koszem i mam wyselekcjonowane amerykańskie wydania, bo najczęściej słucham właśnie artystów zza wielkiej wody. Wiem, że będę wracał do domu zadowolony, jeśli zakupiona płyta ukazała się w takich wytwórniach jak Stax, Curtom Records, Buddah Records czy Westbound Records. Nie mam żadnego albumu z logiem powyższych oficyn, który by był słaby! Naprawdę. Dokładnie w ten sposób przecież zdobyłem Rollin’ Dice Jimmiego Jacksona – płyta nikomu nieznanego artysty, która bezapelacyjnie jest jedną z najbardziej obłędnych na mojej półce.

4. Okładki
Selekcja jak widać jest bardzo restrykcyjna. Dzięki niej natomiast spośród tysiąca płyt mamy już wybraną setkę. Nie ukrywajmy, że kupując płytę w ciemno, nie znając wykonawcy, olbrzymi wpływ na Twoją decyzję ma okładka. Do moich ulubionych należą Preacher Man i Finally Got Myself Together od The Impressions, You Want It, You Got It od Detroit Emeralds oraz wszystkie te, które przedstawiają ulice nędzy lepiej niż Martin Scorsese. Są one niezwykle wymowne i w ostateczności potrafią mnie do siebie przekonać!

5. Pięciominutowe utwory
Szukamy dalej. Teraz wszystkie odłożone płyty musisz przejrzeć raz jeszcze, ale skupiając się wyłącznie na drugiej stronie. Umieszczono na niej spis wszystkich utworów, racja? Musi on zawierać choćby jedno nagranie, które trwa minimum pięć minut! W przeciwnym wypadku nie możesz zabrać takiej płyty do domu. Jeżeli na płycie umieszczono piosenkę, która aż tyle trwa, to możesz sobie tylko wyobrazić z jak bogatego instrumentarium się składa oraz determinację, cechującą tych muzyków, skoro odważyli się tego dokonać. Poważnie.

6. Kolesie z wąsem
Szukasz płyty rockowej z lat 60′? Soulowej z lat 70′? Trzymasz już w dłoni jedną i jesteś przekonany, że to ta idealna płyta, dzięki której Twój Ortofon będzie wniebowzięty? Jeśli na okładce zaprezentowany jest kilkuosobowy zespół, a wśród nich nie ma choćby jednego kolesia z wąsem, nie kupuj! Szczególnie w przypadku zespołów, grających psychodelię. Potwierdzone info!

7. Kanye West
Skłamałem na wstępie, nie miej mi tego za złe! Skorzystaj ze wszystkich znanych Ci źródeł i znajdź utwory, które wysamplował Kanye West na jego debiutanckim The College Dropout. Gwarantuję, że żadna płyta, z której one pochodzą, nie będzie beznadziejna tak jak jego ostatnie, niemuzyczne, buńczuczne poczynania. Bo chyba nie zaprzeczysz, że ten wyszczekany producent z Chicago zapisał się w historii jako wirtuoz, geniusz, wizjoner czy trener, który zmienił grę? Głównie za sprawą wyprodukowania swojej pierwszej długogrającej płyty! I Get By Taliba Kweli.

A czy Ty masz jakąś pozycję w swojej płytotece – najlepiej kupioną po taniości, zgodnie z filozofią cebuli – która zmieniła Twoje życie raz na zawsze? Jak ją zdobyłeś? Pochwal się!

Autorem tekstu jest Modest z ElQuatroNagrania.

 

Felieton

Oki wpadł we własne sidła? Niewygodne fakty po beefie z Kinnym Zimmerem – felieton

Hipokryta, który rzuca słowa na wiatr?

Opublikowany

 

oki kinny zimmer kto wygrał beef

W czasie beefu z Kinnym Zimmerem Oki punktował rywala za współprace reklamowe i stawiał ultimatum organizatorowi Rap Stacji. Dziś oba te wątki wracają jak bumerang.

Kinny trafił w punkt? Tymbark potwierdza jego wersy

Jeszcze kilka miesięcy temu Oki celował w Kinny’ego Zimmera z ciężkimi argumentami. Jednym z najgłośniejszych zarzutów było rzekome sprzedawanie każdego numeru sponsorom.

„Dziękują mi Twoi fani – pierwszy track bez lokowania” – nawijał Oki, sugerując, że jego przeciwnik nie potrafi funkcjonować bez reklamowych współprac.

Dziś ten fragment wraca niczym bumerang. W klipie promującym „REKLAMACJA’47: CD1” można było zauważyć charakterystyczną niebieską butelkę Tymbarka. Już wtedy informowaliśmy, że za obecnością produktu może stać szersza współpraca. Teraz sprawa została oficjalnie potwierdzona. Do sklepów trafiły napoje Tymbark sygnowane ksywką Okiego o smaku kwaśnego jabłka.

tymbark oki

W tym kontekście szczególnie mocno wybrzmiewają wersy Kinny’ego Zimmera: „Na filmie do płyty lokujesz Tymbarka. Jak okaże się że macie deala, pęknie twoja bańka” – rapował.

Patrząc na rozwój wydarzeń, trudno nie zauważyć, że przewidywania Kinny’ego okazały się trafione.

Oki postawił ultimatum. Rap Stacja go zweryfikowała

To jednak niejedyny temat, który wraca przy okazji tamtego konfliktu. W trakcie beefu głośno było również o Rap Stacji. Oki szantażował Waldiego, organizatora festiwalu, że jeśli w line-upie pojawi się Kinny Zimmer, to on sam nie wystąpi.

Ostatecznie rzeczywistość zweryfikowała te deklaracje. W składzie imprezy znaleźli się obaj raperzy, a zapowiadane ultimatum nie zostało zrealizowane. Trudno więc pogodzić takie działania z wizerunkiem rapera, który podczas beefu tak chętnie rozliczał innych z autentyczności i konsekwencji.

Czy Oki przegrał beef?

To już kwestia indywidualnej oceny słuchaczy. Nie zmienia to jednak faktu, że zarzuty dotyczące hipokryzji i braku konsekwencji wracają do Okiego ze zdwojoną siłą, a jego przeciwnik nie zaliczył w trakcie beefu równie głośnych wpadek. Gdyby konflikt trwał dłużej, lista podobnych tematów mogłaby być jeszcze dłuższa.

Tym razem uznania w kierunku Okiego nie będzie ani słowem, ani oczami.

Czytaj dalej

Felieton

Łatwogang stał się nietykalny. Sięga po nasze pieniądze na lek, który nie działa? – felieton

Zamiast porządnego researchu, streamer bazuje głównie na emocjach.

Opublikowany

 

łatwogang

Łatwogang po sukcesie swojej akcji charytatywnej wszedł poziom wyżej i zaczął apelować do rządu o refundację terapii dla dzieci z DMD. Problem w tym, że chodzi o lek, którego skuteczność podważają europejskie instytucje, a emocjonalna presja na polityków zaczyna wymykać się spod kontroli, bo za wszystko tym razem mamy zapłacić my wszyscy.

Polacy będą sponsorować amerykańskich lekarzy?

Nie mam problemu ze zbiórkami. Serio. Jeśli ktoś chce wydać własne pieniądze na eksperymentalną terapię dla chorego dziecka – jego sprawa. Ludzie potrafią się jednoczyć, pomagać i to jest piękne. Pierwsza akcja Łatwoganga zrobiła gigantyczne wrażenie i ciężko było nie mieć szacunku do skali mobilizacji. Tyle że teraz to już zupełnie inna bajka.

Bo kiedy streamer z milionowymi zasięgami zaczyna naciskać na refundację terapii przez państwo, przestaje chodzić wyłącznie o dobre serce. Wtedy w grę wchodzą pieniądze podatników, decyzje medyczne i odpowiedzialność za przekaz, który większość z nas łyka bez żadnego researchu tylko dlatego, że tak powiedział Łatwogang.

Lek Elevidys, o którym mowa, nie został dopuszczony w Europie. Europejska Agencja Leków stwierdziła wprost, że nie wykazano korzyści ze stosowania preparatu. To nie teoria z TikToka, tylko stanowisko jednej z najważniejszych instytucji medycznych na świecie. Terapia dostała jedynie warunkową zgodę FDA w USA i to pod bardzo konkretnymi ograniczeniami. Lek można podawać wyłącznie określonej grupie dzieci, a wokół terapii pojawiają się też informacje o ciężkich skutkach ubocznych, nawet przypadkach śmiertelnych. Nie uśmiecha mi się więc z mojej własnej kieszeni sponsorować amerykańskich lekarzy i ich lek, który nie wiadomo czy działa, a z raportów wynika, że działa słabo.

Emocje i presja

Mimo tego Łatwogang i jego pobratymcy w komentarzach nakreślili prostą narrację: kto ma wątpliwości, ten jest przeciwko chorym dzieciom. No bo jak to, NA CHORE DZIECI NIE DASZ?

Przekaz ten zaczyna coraz mocniej opierać się na emocjach i presji moralnej, którą napędzają też ludzie w komentarzach, zamiast na spokojnej rozmowie o faktach. Jeśli zadasz pytanie o skuteczność terapii, jesteś potworem. Jeśli przypomnisz, że państwo nie drukuje własnych pieniędzy, tylko wydaje kasę obywateli, dostajesz łatkę człowieka bez serca.

Łatwogang ewidentnie działa pod wpływem emocji i gigantycznej fali uwielbienia. Problem polega na tym, że internet bardzo szybko robi z influencerów moralnych liderów. Wystarczy jedna viralowa akcja i nagle streamer staje się dla ludzi większym autorytetem niż lekarz. To już nie jest tylko „pomaganie dzieciom”. To próba wpływania na politykę zdrowotną państwa przez presję społeczną i emocjonalne filmiki.

Bo jeśli dziś każda internetowa mobilizacja ma wymuszać refundację terapii odrzuconej przez europejskich ekspertów, to jutro będziemy podejmować decyzje zdrowotne na podstawie lajków, a nie badań.

Dobry chłopak, ale działa na emocjach

Działalność internetowa Łatwoganga pokazała nam, że to zwykły, dobry chłopak, ale działa bardzo spontanicznie i często pod wpływem silnych emocji. Osoby z jego otoczenia mówiły otwarcie po pierwszej zbiórce, że wszystko u niego jest totalnym spontanem. 9-dniowy stream mógł się w ogóle nie udać, bo nie było żadnego szczegółowego planu, a transmisję odpalono na starym komputerze, który w każdej chwili mógł się wyłączyć. Ostatnia akcja rowerowa również wyglądała na zrobioną na prędce, co wiedzieliśmy po wielu wpadkach ze sprzętem.

*Powyższy felieton jest bardzo niepopularną opinią, bo Łatwogang w kilka tygodni stał się osoba nietykalną w Polsce, podobnie zresztą jak Bedoes, o którym innym razem.

Czytaj dalej

Felieton

B.R.O. tworzy śpiewających influencerów, a teraz mówi, że „mainstream to znajomości, pieniądze i sztucznych uśmiech”

Większego zaorania w ostatnim czasie nie było.

Opublikowany

 

bro

B.R.O. wydał całkiem dobry technicznie numer „Maszyna”, który jednak nie broni się lirycznie. Strzały w powietrze, które przebiły oba kolana Broskiego.

Jedną z największych bolączek polskich raperów są strzały w powietrze. Kogo oni nie rozliczają w numerach. Wszystko im się nie podoba. Kiedy jednak podamy konkretne ksywy, które możemy dopasować do ich linijek 1:1, nabierają wody w usta albo się głupio tłumaczą.

Najświeższym przykładem pier***nia totalnych głupot jest B.R.O., który wymierzył linijki w mainstream, zapominając, że z takimi ludźmi chętnie i cały czas współpracuje, bo kosi z nich – pewnie – nieprzyzwoite pieniądze.

„Pływałem w głównym nurcie, czytaj w tym brudnym gównie. W którym rządzi pieniądz, znajomości no i sztuczny uśmiech. Jeśli go nosisz jesteś pustym głupcem. Bo to jak uprawiać prostytucję, mówiąc że to duży sukces” – nawija.

B.R.O. jest naczelnym ghostwriterem sztucznie stworzonych influencerów. Współpracuje głównie z Ekipą Friza, który uczy od podstaw swoich podopiecznych wspomnianych przez rapera „sztucznych uśmiechów” albo przesadzonych reakcji. W taki sposób buduje armię contentowych produktów, które zamiast własnego języka dostają gotowe teksty, gotowe emocje i gotowe schematy zachowań. Wszystko po to, żeby kamera widziała luz, a algorytm dostał dokładnie to, co lubi najbardziej: przesadę, krzyk i wiecznie przyklejony uśmiech.

B.R.O. cały czas działa z Frizem i Wersow i wciąż pisze teksty im oraz ich influencerom, których akapit wyżej porównuje do „prostytutek”, bo sztuczny uśmiech i znajomości chyba do nich pasują w 100% – prawda?

Dalej w numerze nie jest wcale lepiej: „Słucham wasze zwrotki wszystkie pocięte jak rozbi” – znów strzela w powietrze i kolejny raz wers ten można przypisać do jego „podopiecznych”, którzy bez pocięcia zwrotek byliby asłuchalni nawet dla 10-latków.

Może B.R.O. to maszyna, ale zaczęła już dawno rdzewieć, po tym pamiętnym piwie wylanym na głowę przez Belmondziaka.

Czytaj dalej

Felieton

Robią z nas złodziei. Kupując smartfona, zapłacimy więcej, a kasa pójdzie m.in. do raperów – felieton

Nowa, stara opłata, który uderzy we wszystkich, ale tylko niektórzy na niej zarobią.

Opublikowany

 

opłata reprograficzna

Rząd rusza z aktualizacją opłaty reprograficznej. Nowe zasady obejmują m.in. smartfony i laptopy, a pieniądze mają trafić do artystów, w tym do raperów. No i kto tu kogo okrada?

Ministerstwo dumnie ogłasza

Minister kultury Marta Cienkowska podpisała rozporządzenie, które aktualizuje zasady pobierania opłat od urządzeń używanych do kopiowania i odtwarzania treści. – Polscy twórcy latami czekali na tę decyzję. Dziś z satysfakcją ogłaszam: mamy to!” – przekazała w komunikacie opublikowanym na portalu X.

Smartfony i laptopy objęte opłatą!

Na czym polega zmiana? Lista sprzętów objętych opłatą została dostosowana do tego, jak dziś konsumujemy muzykę, filmy i inne treści. Do gry wchodzą m.in. smartfony, laptopy, tablety, telewizory oraz dekodery z pamięcią albo funkcją nagrywania. W praktyce chodzi o urządzenia, które realnie służą do kopiowania lub przechowywania materiałów chronionych prawem autorskim.

Czyli co, jesteśmy złodziejami?

Po chłopsku, twórcy ustawy chyba uważają, że jesteśmy złodziejami, bo z góry zakładają, że nielegalnie słuchamy muzyki, przegrywając ją sobie na telefony lub korzystając z nielegalnych źródeł streamingu. Ciekawe jakie to nielegalne źródła mamy w czasach powszechnego dostępu do Youtube i Spotify.

Żeby jednak było miło i fajniusio pani minister rozszerzoną opłatę ubrała w ładne słowa: – Giganci sprzętowi dzielą się swoimi zyskami z polskimi twórcami – podkreśliła.

Jak to dokładnie działa – wyjaśniamy

Kupujesz np. telefon albo pendrive. W cenie jest już opłata reprograficzna. Producent/importer przekazuje ją do organizacji, a organizacje dzielą pieniądze między twórców. Artyści dostają część pieniędzy, jeśli są zarejestrowani w takich organizacjach jak ZAiKS czy STOART, a ich muzyka jest uwzględniona w podziale. Gotówka jest rozdzielana według określonych zasad.

Ministerstwo uspokaja, jesteśmy spokojni

Ministerstwo ma życzeniowe myślenie na temat wzrostu cen elektroniki w związku z rozszerzoną opłatą. W uzasadnieniu projektu czytamy: – Biorąc pod uwagę stosunkowo niski poziom opłat przyjęty w projekcie rozporządzenia, należy uznać, że wpływ na sytuację konsumentów nie będzie znaczący.

Wszyscy jednak dobrze wiemy, że opłata ta zostanie przeniesiona na końcowego użytkownika, i to my zapłacimy więcej za smartfona czy laptopa, a miliony pójdą do artystów i twórców,

Miliony złotych wpływów

W 2024 roku wpływy z opłaty reprograficznej wyniosły 35,8 mln zł. Po zmianach budżet dla twórców może wzrosnąć nawet do poziomu 150-200 mln zł rocznie. Według szacunków stawka opłaty ma wynosić od 1 do 3% wartości urządzenia.

Jakie to piękne, a ty co słuchaczu o tym myślisz?

Czytaj dalej

Felieton

Czy Kanye West padł ofiarą podwójnych standardów?

„Równi i równiejsi”.

Opublikowany

 

kanye west

Chorzów to miasto, które wyjątkowo nie ma szczęścia do ludobójczej symboliki i rapu. Dopiero co ucichł temat wizerunku sympatyka Ruchu z tatuażem hitlerowskiej gapy na karku w teledysku Bonusa RPK, a teraz medialną burzę wywołały próby blokady koncertu Kanye Westa. Czy jednak nie można tu dostrzec pewnej niesprawiedliwości w ocenie amerykańskiej gwiazdy?

Nie lada zagwozdkę mają decydenci w kwestii zgody na organizację czerwcowego koncertu Kanye Westa. Już pojawiają się przecieki, że zielonego światła na imprezę nie będzie. Z jednej strony warto pokazać, że jesteśmy zupełnie inni kulturowo niż np. Niemcy, gdzie wielu zbrodniarzy nie poniosło żadnej odpowiedzialności po wojnie i mogli spokojnie wychowywać kolejne pokolenia naszych zachodnich sąsiadów, piastując ważne stanowiska publiczne. Z drugiej – czy osoba chora psychicznie musi być wiecznie stygmatyzowana z powodu odklejek z przeszłości, które mogły wywołać np. źle dobrane leki?

W zasięgowych głosach sprzeciwu przodują zwłaszcza minister Marta Cienkowska i Krzysztof Stanowski. Pytaniem otwartym pozostaje, dlaczego Stanowski nie był równie stanowczy, gdy ambasador Ukrainy wybielał na antenie Kanału Zero hitlerowskiego kolaboranta, Romana Szuchewycza, który uczestniczył w pogromach ludności cywilnej?

Z tęczową swastyką na szyi zaprezentował się fotoreporterom w 2015 roku Maciej Maleńczuk, a dziś jest przecież jednym z pupilów prorządowych mediów. Podobna akcja tyczy się Olgi Tokarczuk, która pozowała na tle krzyża przerobionego na hitlerowski symbol. Żadnej dyskusji nie wywołała też manifestacja byłego prezydenta Ukrainy, Petra Poroszenko, który w 2023 roku udostępnił nagranie z czarnym słońcem na ramieniu, czyli ulubionym symbolem jednego z architektów obozów śmierci, Heinricha Himmlera. Czy w związku z tym możemy mówić wprost o zjawisku „równi i równiejsi”?

Czytaj dalej

Popularne

Copyright © Łukasz Kazek dla GlamRap.pl 2011-2026.
(Ta strona może używać Cookies, przeglądanie jej to zgoda na ich używanie.)

error: